KOT DOMOWY

Udomowiony 4000 lat p.n.e gatunek ssaka drapieżnego z rodziny kotowatych. Pochodzi od kota nubijskiego, w Europie krzyżował się ze żbikiem. Wykorzystywany do tępienia gryzoni zagrażających zapasom żywności. Był obiektem kultu w starożytnym Egipcie, gdzie wiązano go z boginią Bastet, a zwłoki kotów mumifikowano. Germanie kojarzyli go ze swoją boginią płodności Freją, która jeździła powozem zaprzężonym w koty. W średniowiecznej Europie koty były tępione jako zwierzęta kojarzone z czarownicami. Również w Japonii uważano je za wcielenie demonów. O wiele lepiej natomiast traktowano je w kulturze islamu. Nawet prorok Mahomet miał kota o imieniu Muezza. Również w świątyniach buddyjskich (np. w Birmie) niekiedy hodowano te zwierzęta. We współczesnej kulturze zachodniej kot to uosobienie niezależności i tajemniczości. Kot jest Inteligentny, czysty, zwinny, skory do zabawy i do pieszczot. Pożyteczny jako zwierzę tępiące szkodliwe gryzonie, może wyrządzać szkody wśród drobnych ptaków śpiewających. Wyhodowano wiele ras kota domowego, różniących się ubarwieniem, wielkością i długością włosów; współczesne wzorce niektórych starszych ras znacznie odbiegają od ich wcześniejszych cech (jak w przypadku kotów perskich czy syjamskich). Znaczna liczba kotów domowych żyje samodzielnie w miastach (w Polsce są to tzw. "koty piwniczne" lub "dachowce").