Gołąb pocztowy  

Gołąb pocztowy - jedna z odmian gołębia domowego, odznaczająca się zdolnością powracania do gołębnika z dużych odległości. Praktyczne wykorzystanie gołębi pocztowych do przesyłania wiadomości znane jest z XII w. Muzułmanie w wojnach z królestwem Jerozolimy używali ich do wzywania pomocy. Gołębie te powszechnie wykorzystywano w czasie I wojny światowej (zob. Twierdza Boyen). W czasie II wojny światowej zniszczona została populacja polskiej hodowli gołębi pocztowych, kiedy to Niemcy w 1940 roku na terenie Kraju Warty zarekwirowali wszystkie gołębie. Obecnie gołąb pocztowy hodowany jest głównie dla celów sportowych. Bezpośrednim przodkiem gołębia pocztowego jest gołąb skalny, protoplasta również kilkuset innych ras gołębi domowych (garłacze, pawiki, wywrotki itd.). Cechy gołębia pocztowego:

- kolor i wzór upierzenia. Kolory podstawowe to biały, niebieski, czarny, czerwony, szpakowaty, pstry. Rodzaje wzorów to gładki (bez pasów), z pasami, nakrapiany oraz T-wzór.

- barwa tęczówki: podstawowe kolory to perłowy (glass) oraz pomarańczowy (żółty), czarny (bycze oko) występujący u białych gołębi pocztowych oraz różowy u albinosów.

- masa ciała: 300-400 g (samce większe)

- długość życia: 10-12 lat, choć znane są przypadki, iż dożywają 20 lat

- pokarm: głównie zboża takie jak pszenica, jęczmień, owies, kukurydza

Lęgi gołębi pocztowych w Polsce tradycyjnie rozpoczynają się pod koniec lutego lub na początku marca. Samica składa w misce lęgowej dwa jajka, które wysiaduje wraz z samcem przez około 18 dni. Przez pierwsze 5 dni od wyklucia młode karmione są tzw. papkš, a potem już tylko ziarnem przynoszonym im w wolu przez rodziców. Po około 21-28 dniach młode ptaki mogą już opuścić gniazdo. Osobniki osiągają dojrzałość płciową po około 8 miesiącach.