DZIK
Sus scrofa

Ssak parzystokopytny zaliczany do rodziny świniowatych. Zamieszkuje całą Europę z wyjątkiem Półwyspu Skandynawskiego, Finlandii i północnej części Rosji. Zasadniczym środowiskiem życia dzika jest las, najczęściej mieszany. Szczególnie chętnie zasiedla mokradła i bagna, choć w poszukiwaniu pożywienia zapuszcza się na pola uprawne a nawet w pobliże osiedli ludzkich. Dzik jest głównie roślinożercą. Pokarm roślinny stanowi około 90% udziału, a pokarm zwierzęcy około 10%. Rośliny uprawne stanowią jedną trzecią całego pokarmu. Pokarm zwierzęcy dzika to różnego rodzaju bezkręgowce, dżdżownice, owady i ich larwy, mięczaki, drobne gryzonie i inne małe kręgowce oraz padlina.
Spośród zmysłów dzika najbardziej wyostrzone są węch i słuch, natomiast wzrok jest dość słaby. Jest aktywny nocą, w ciągu dnia odpoczywa w gęstych zagajnikach i zaroślach leśnych, a poza lasem w dużych łanach zbóż i kukurydzy, w trzciniskach, szuwarach nawodnych itp. Dziki lubią tarzać się w błocie. Na terenach swych ostoi mają specjalne kąpieliska, zwane też tarzawiskami lub brochowiskami. Poza okresem zimy tarzają się codziennie, latem nawet 2,3 razy na dobę. Po wytarzaniu się w błocie dziki czochrają się o pnie drzew (malują drzewa). 
Okres godowy dzików - ruja (huczka) przypada na późną jesień i zimę. Ciąża trwa 108-120 dni, w marcu, kwietniu i maju rodzi się od 4 do 7 młodych.